مش كفاية نتحب

صحيح إن كلنا محتاجين انسان نحط راسنا على كتفه .. إنسان نحس باهتمامه بينا ويملا علينا حياتنا ويخلى ليها معنى .. يعنى حبيب .. بس مش كفاية إن احنا نلاقى إنسان يحبنا ويملا الفراغ اللى جوانا .. لازم احنا كمان نكون بنبادله نفس المشاعر وزى ما بناخد منه نديله .. هو صحيح الحب عطاء بدون انتظار المقابل .. لكن ماهو برضه البنى أدم اللى بيحبنا ده محتاج يتحب .. محتاج يحس باهتمام الاخر بيه من غير ما يطلب ده .. محتاج حد يسأل عليه ويحبه ويحسسه بطعم الحياة .. ولا هو مالوش نفس ؟! للأسف فيه ناس بتكتفى بحب الاخر ليها وبتبقى فى الأول مستمتعة بالحب ده وبتبقى شايفة إن الأحسن إنها ترتبط باللى يحبها أحسن ما تجرى ورا واحد تحبه وما يبادلهاش نفس الإحساس .. والناس دى مش فاهمة إن الحب ده عبارة عن شرارة بتتولد بين اتنين .. رايح جاى .. ماينفعش نفضل نستقبل كده وبس من غير ما نرسل .. لأن النتيجة هتبقى إن اللى معانا هيتعب ويحس إننا مش بنحبه لأن الأحاسيس والمشاعر دى بتتحس بسرعة أوى .. و طبعا مع الوقت هيمل وهيدور على اللى يحبه ويبادله المشاعر مش اللى بياخد وخلاص .. حتى الإنسان اللى بيستقبل وخلاص ده مع الوقت هيحس إن فيه حاجة نقصاه لأن إحساس الحب مش معناه إننا نتحب .. لا .. معناه إننا نلاقى واحد نتبادل معاه الحب .. نحس بيه زى ما بيحس بينا .. نفهمه ويفهمنا علشان الحياة تستقيم ويبقى ليها معنى . الإنسان اللى بيكتفى بواحد يحبه مش بيقدر يستحمل ولازم بيدور على علاقة حب مكتملة وبيهرب لأول واحد بيحس ناحيته بالحب وساعتها بينسى المسكين اللى حبه لأنه ببساطة مشاعره ناحيته كانت معدومة فحتى مش بيحس بمدى الألم اللى سابه جواه .. ما هو ماحبش الاستعجال فى الدخول فى تجربة حب غير مكتملة مهما طال بيها الزمن لازم تنتهى بقلب مكسور وقلب ندمان .. الحب ما ينفعش نمشى ندور عليه .. هو اللى بيجرى علينا ويقتحم حياتنا ويخطفنا من كل اللى حوالينا .. فيا ريت مانستعجلش ونستنى لما الحب الحقيقى يجي ويخطفنا .