الاحتياج لوحده مش كفاية

الاحتياج للآخر احساس جوانا كلنا .. ومن أول مشاعرنا ما بتتفتح واحنا بنفضل ندور حتى من غير ما نقصد على نصنا التانى .

بندخل فى تجارب ونعيشها يا نكمل فيها ونبقى ارتحنا ولاقينا نصنا التانى وتبقى اتفتحت لنا مفاتيح السعادة الأبدية .. أو نلاقى إن اختيارنا طلع غلط فنهرب من التجربة ونبدأ من جديد رحلة البحث عن الإنسان اللى يشاركنا حياتنا بحلوها ومرّها .

لكن مش كل الناس بتعمل كده وتهرب لما تكتشف إن اختيارها مش مظبوط  حتى لو فضلت تدور عليه عمرها كله .. فيه ناس خوفها من الوحدة وشدة احتياجها لوجود انسان يكسر برودة الوحدة اللى فى حياتها بتخليها ترضى بأى حد لمجرد الونس .

بس تفتكروا ده ينفع ؟!

ينفع نرتبط بواحد ونربطه بينا بالرغم من كونه مش مناسب لينا ولا حتى أحاسيسنا معاه ؟!

 أصعب شئ فى الحياة إننا نكتشف إن حب شخص لينا مجرد وهم كبير وكدبة كنا عايشين فيها ، وأد إيه الجرح بيبقى غائر أوى ومحتاج كتييير أوى علشان يخف ويتنسى ..

 للأسف هو ده اللى بنعمله فى نصنا التانى اللى واخدينه كونس بدل ما نعيش لوحدنا .. وطبعا طالت المدة ولا قصرت بتتعرف الحقيقة لأن الإحساس بالحب من عدمه لازم يتحس ويوصل .. لو قدرنا نمثل شهر اتنين تلاتة ، مش هنقدر نمثل العمر كله .. فيه حاجات بتتحس ولازم تتطلع من القلب علشان توصل للقلب .. الاهتمام .. الخوف على الاخر .. تفكيرنا فيه قبل ما نفكر فى نفسنا .. كل دى حاجات صعب تتمثل .. ولو حصلت مرة مش هتحصل التانية .

وكده مش هنبقى بنظلم بس اللى معانا ومعيشينه فى الوهم كده احنا كمان بنظلم نفسنا لأن ممكن يبقى حبنا الحقيقى موجود بس ارتباطنا بالشخص الغلط هو السد اللى قدامه ..

ليه ما نصبرش لغاية ما ييجى لنا الإنسان المناسب اللى يحبنا بجد واللى احنا كمان نحبه ونخرج له مشاعرنا الحقيقية من غير تمثيل ولا خداع .. صدقونى طعم الحب الحقيقى يستاهل اننا نستناه حتى لو العمر كله .